De dagen van Jolanda van Groningen | Dag 8

Geschreven doorJolanda van Groningen

05/02/2018

Fast & Furious

Ik kan de klok erop gelijk zetten

Je bent er zolang dat ik besta. Ik weet niet beter of je bent er altijd al voor mij geweest. Jij laat je in vele gedaantes zien en toch kan ik je niet goed genoeg omschrijven. En toch, gek hè, lijkt het wel of je vroeger veel langzamer was en nu steeds meer gaat versnellen. Ligt dat dan soms aan mij? Zie ik het verkeerd? Word ik traag?

Ik begrijp je niet. Je bent nogal gecompliceerd. Jij bent ongrijpbaar. Het is verwarrend. Ik weet dat ik altijd op je kan rekenen. Het is zo dubbel. Maar dan zie ik je weer in mijn gedachten voorbij gaan. En dan ben je mooi, zo mooi. Je hebt iets fabelachtigs en staat zo positief in het leven. Ik zou zo graag even stil bij je willen staan of je van een afstand willen bewonderen. Maar jij hebt dat niet en bent gewoon niet te stoppen. Ik heb respect voor je doorzettingsvermogen en je vechtlust. Jij laat je tenminste door niets of niemand tegenhouden.

Maar dan is er ineens zo’n moment dat ik mij realiseer dat jij niet ouder wordt en ik wel en bekijk ik mezelf in de spiegel. Tja, ik krijg steeds meer last van de zwaartekracht, zoals ik dat dan noem, en zie dat mijn vel, wat eerst zo mooi en strak op zijn plek zat, toch langzaam naar beneden begint te zakken.

Het liefst zou ik zo lang mogelijk willen genieten van jouw aanwezigheid, terugkijken naar gisteren en vooruitkijken naar morgen. Ik wil nog zo graag veel van je leren, vooral omdat jij je nooit zorgen maakt over wat de morgen brengen gaat. Niemand is vergelijkbaar met jou. Wat jij hebt, heeft niemand.

Niet achterom kijken

En ondanks dat je veel hebt meegemaakt, grijp je niet in en kijk je niet achterom. Je gaat door. Ik vind dat zo bewonderenswaardig en sterk. Je laat alles gewoon gebeuren en grijpt nooit in. Jij hebt het in je, en dat maakt jou zo bijzonder.

Hoe moet het als het moment daar is, en dat je zegt dat het over is tussen ons? Dat je mij verlaten gaat. Dat jij niet meer in mijn leven kan blijven. Dat ik niet meer in jouw aanwezigheid wakker mag worden? Ik hoop dat jij nog veel geven mag. Alleen jij, de tijd, zal het mij leren.

Ga maar, ik kan je nog steeds bijhouden.

Jolanda

Misschien ook wel interessant voor jou

Share This